این پرسش كه "چگونه سیاهچاله هایی كه در قلب كهكشان هایی مانند كهكشان ما در كمین نشسته اند به سرعت و تا این حد بزرگ شدند؟" معمایی بود كه به دنبال كشف سیاهچاله های کاملا رشد کرده و پرجرمی که توسط كهكشان های بسیار جوان در ابتدای تاریخ جهان محاصره شده اند، ‌مطرح گردید.

«کریس کاریلی» (Chris Carilli) از رصد خانه ملی نجوم رادیویی در نیو مکزیكو  به همراه تعدادی از همکارانش، چهار كهكشان را كه كمتر از 2 میلیارد سال پس از انفجار بزرگ بوجود آمده اند مورد مطالعه قرار دادند. کاریلی هنگام ارائه نتایج مطالعات خود در جلسه  انجمن نجوم آمریكا گفت: "در مركز هر چهار كهكشان سیاهچاله ای وجود دارد که از هر جرمی که تا کنون در عالم مشاهده شده سنگین تر است، که ما جرم سیاهچاله مورد نظر را حدود 20 میلیارد برابر خورشید برآورد می کنیم."

از سوی دیگر به نظر می رسد كهكشان میزبان در مقایسه با كهكشان های امرزوی كه سیاهچاله ای همسان را در دل خود پنهان كرده اند، با جرمی متوسط شروع به انبساط نموده است و این فرضیه را  پیشنهاد می کند كه "در توالی آفرینش ابتدا سیاه چاله ها بوجود آمده اند و بعد کهکشان ها."

در آخر آنها دریافتند که اگر هسته اولیه تشکیل دهنده سیاهچاله ها از  انقباض و انباشتگی ابرهای گازی حجیم و یا رمبش ستارگان ناشی شده باشد، سیاهچاله های متولد شده از آنها برای اینکه تا این حد بزرگ شده باشند بایستی در مراحل ابتدایی پیدایش با سرعت بسیار شگرفی رشد کرده باشند.